اولین پیام پس از پایان مذاکرات

 او در این شعر با اشاره به «تأخیر» در رسیدن به نتیجه و ضرورت «مهلت» برای تبدیل «خون به شیر»، تلویحاً بر زمان‌بر بودن مذاکرات و لزوم پرهیز از شتاب‌زدگی تأکید کرده است. این ادبیات کنایی، از نگاه ناظران، حامل پیامی روشن است: دستیابی به توافقی پایدار نیازمند صبر، چانه‌زنی و فراهم شدن شرایط واقعی است.​

کارشناسان سیاسی معتقدند این شعر بیش از آنکه جنبه ادبی داشته باشد، نوعی پیام دیپلماتیک نرم به افکار عمومی داخلی و همچنین طرف مقابل محسوب می‌شود؛ پیامی که می‌گوید فشار و تعجیل لزوماً به «نتیجه شیرین» منتهی نخواهد شد و توافق مطلوب، تنها زمانی حاصل می‌شود که بستر آن به‌درستی مهیا باشد.

مدتی این مثنوی تأخیر شد

مهلتی بایست تا خون شیر شد

تا نزاید بخت تو فرزند نو

خون نگردد شیر شیرین، خوش شنو