حمله موشکی اسرائیل به بیمارستان سرپل‌ذهاب

در سپیده‌دمی که قرار بود بوی الکل و امید در راهروهای بیمارستان بپیچد، ناگهان صدای مهیبی سکوت شهر را در هم شکست؛ صدایی که نه از دل طبیعت، که از دل جنگی تحمیلی برخاست. بیمارستان «شهدای سرپل‌ذهاب» ‌تنها پناهگاه بیماران، مجروحان و مادرانی که چشم‌انتظار تولد فرزندشان بودند ‌هدف پرتابه‌هایی قرار گرفت که از سوی رژیم صهیونیستی شلیک شد؛ حمله‌ای که نه یک موضع نظامی، که یک مرکز درمانی را نشانه رفت.

سرپل‌ذهاب، شهری که خاطره زلزله و سال‌های سخت بازسازی را در حافظه جمعی خود دارد، بار دیگر لرزید؛ این‌بار نه از خشم زمین، که از آتش جنگ. در راهروهایی که باید صدای گام‌های آرام پرستاران شنیده می‌شد، گرد و غبار و شیشه‌های شکسته بر زمین ریخت. اتاق‌هایی که مأمن درد و درمان بودند، با موج انفجار لرزیدند. تخت‌هایی که بیماران بر آن تکیه زده بودند، در سایه هراس فرو رفتند.

بیمارستان، در همه جهان، خط قرمز جنگ است. حتی در سخت‌ترین مخاصمات، مراکز درمانی بر اساس اصول انسانی و حقوق بین‌الملل باید مصون بمانند. اما آنچه بر «شهدای سرپل‌ذهاب» گذشت، نقض آشکار همین اصول است؛ اقدامی که پرسش‌های جدی درباره پایبندی به قواعد انسانی در میدان نبرد ایجاد می‌کند. وقتی موشک، نشانی یک بیمارستان را هدف می‌گیرد، دیگر سخن از خطای تاکتیکی نیست؛ سخن از شکستن مرزهای اخلاق است.

تصاویر منتشرشده از خسارات، گویای عمق فاجعه‌اند؛ دیوارهایی ترک‌خورده، پنجره‌هایی فروریخته، و تجهیزاتی که باید جان نجات می‌دادند، زیر آوار انفجار آسیب دیده‌اند. هر قاب، روایتی از ترس و مقاومت است. پرستاری که با چهره‌ای غبارآلود همچنان بالای سر بیمار ایستاده؛ پزشکی که در میان آژیر خطر، اتاق عمل را ترک نکرده؛ و خانواده‌هایی که با دستان لرزان، عزیزان‌شان را به گوشه‌ای امن منتقل می‌کنند.

این حمله، تنها یک اصابت فیزیکی نبود؛ زخمی بود بر پیکر امنیت درمان. بیمارستان، نماد بی‌طرفی در میانه آتش است؛ جایی که مرزهای سیاسی رنگ می‌بازد و تنها یک اصل حاکم است: نجات جان انسان. هنگامی که چنین مکانی هدف قرار می‌گیرد، پیامد آن فراتر از تخریب چند دیوار است؛ اعتماد عمومی به امنیت فضاهای درمانی آسیب می‌بیند و بیم آن می‌رود که بیماران در لحظه نیاز، حتی از پناهگاه سلامت نیز احساس اطمینان نکنند.

شهر، اما ایستاد. همان‌گونه که پس از زلزله ایستاد. کادر درمان، با وجود خسارات، خدمات‌رسانی را متوقف نکردند. انتقال بیماران به بخش‌های ایمن، ادامه درمان مجروحان، و سامان‌دهی شرایط اضطراری، تصویری دیگر از این روایت ساخت: روایت ایستادگی در برابر وحشت.آنچه رخ داد، صرفاً یک خبر نیست؛ هشداری است درباره خط باریکی که اگر در جنگ نادیده گرفته شود، انسانیت را به مخاطره می‌اندازد. بیمارستان‌ها، مدارس، و مراکز امدادی باید مصون بمانند؛ این نه یک مطالبه سیاسی، که یک ضرورت انسانی است.