ترور یا نمایش نجات در هتل هیلتون؟/ چرا ماجرای تیراندازی در ضیافت خبرنگاران با ترامپ مشکوک است؟
رخدادهای شب گذشته در هتل هیلتون واشنگتن، فراتر از یک حادثه امنیتی ساده، پرسشهایی جدی را درباره زمانبندی دقیق این واقعه برانگیخته است. وقوع تیراندازی در اوج فشارهای سیاسی بر دولت و در یکی از غیرقابل نفوذترین مراسمهای سالانه، فرضیه یک سناریوی از پیش طراحی شده برای بازیابی پرستیژ آسیبدیده ساکنان کاخ سفید را در محافل رسانهای تقویت میکند.
نام هتل هیلتون که پیشتر با سوءقصد به رونالد ریگان در تاریخ ثبت شده بود، بار دیگر به صحنه نمایشی بدل شد که قهرمان آن در پی بازپسگیری محبوبیت از دست رفته است. حضور همزمان دونالد ترامپ، جیدی ونس و مارکو روبیو در مکانی که نفوذ به آن حتی برای خبرنگاران تایید شده ساعتها زمان میبرد، ابهامات درباره نحوه ورود ضارب را دوچندان میکند. تحلیلگران با نگاهی به افت محسوس جایگاه ترامپ در نظرسنجیهای اخیر، این حادثه را قطعهای پازلگونه برای انحراف افکار عمومی از بحرانهای خاورمیانه قلمداد میکنند.
شکافهای تاملبرانگیز در سد حفاظتی
عبور فردی مسلح به شاتگان و چندین سلاح سرد از لایههای چندگانه سرویس مخفی با منطق امنیتی چنین مراسمی به هیچ عنوان سازگاری ندارد. خبرنگاران باسابقه آمریکایی تاکید دارند که تدابیر حفاظتی در این دوره به طرز بیسابقهای شدید به نظر میرسید، اما در عمل شاهد نفوذی بسیار ساده بودیم. این تناقض آشکار میان نمایش قدرت نیروهای امنیتی و دسترسی آسان ضارب به لابی اصلی، بوی یک هماهنگی نانوشته را به مشام میرساند.
کری لیک، مشاور ارشد آژانس رسانههای جهانی ایالات متحده در مقام یک شاهد عینی از نبود بازرسیهای سختگیرانه برای تایید هویت بصری افراد در بدو ورود پرده برداشته است.
او مدعی شده که مأموران بدون تطبیق دقیق چهره با کارتهای شناسایی، اجازه عبور از گیتهای اولیه را به افراد میدادند. چنین سهلانگاری عجیبی در حضور رئیسجمهور آمریکا و اعضای کابینه، فرضیه ایجاد یک کریدور امن برای عبور کنترل شده ضارب را در ذهن متبادر میسازد.
آدام شاورز، مفسر سیاسی نیز با اشاره به ناتوانی مأموران در تامین امنیت یک ساختمان واحد، ادعاهای گزاف دولت در مدیریت بحرانهای بینالمللی را به چالش کشیده است.
او معتقد است مأموران سرویس مخفی به جای پیشگیری از حادثه، تمام توان خود را صرف اجرای پروتکل تخلیه نمایشی و سینمایی ترامپ کردند. تمرکز بیش از حد روی واکنش پس از شلیک به جای پیشگیری از ورود، نشاندهنده اولویت داشتن ساخت یک تصویر مقتدر برای دوربینهای خبری است.
پیشگوییهای زودهنگام و بهرهبرداری رسانهای
کارولین لویت، سخنگوی کاخ سفید نیز با اظهارات غیرمنتظره خود در مقابل دوربینها درست پیش از شروع تیراندازی، ناخواسته پرده از یک آمادگی قبلی برداشته است.
او با ادبیاتی که بیشتر به اعلام برنامههای یک جشن شباهت داشت، از وقوع قریبالوقوع تیراندازی سخن گفت و آن را یک تصادف نامید. این همزمانی میان پیشبینی سخنگوی دولت و وقوع حادثه، میزان واقعی بودن آن را بسیار بیشتر زیر سوال خواهد برد.
ترامپ هم بلافاصله پس از خروج از هتل، فضای مجازی را به تریبونی برای بازسازی پرتره یک رهبر شکستناپذیر در برابر توطئهها تبدیل کرد.
او با مقایسه خود با آبراهام لینکلن و تاکید بر تاثیرگذار بودن خود، سعی کرد حمله را سندی بر حقانیت و قدرت بیبدیلش جلوه دهد. این واکنشهای لحظهای و مهندسی شده، نشان میدهد که انگار تیم رسانهای کاخ سفید برای هر ثانیه پس از شلیک، از پیش برنامهریزی دقیقی انجام داده بود.
خروج اشکبار اریکا کرک (همسر چارلی کرک فعال سیاسی راستگرا آمریکایی که ۱۰ سپتامبر ۲۰۲۵ ترور شد) از سالن و انتشار گسترده تصاویر وحشت مهمانان نیز فضای لازم را برای تزریق حس نیاز به امنیت در جامعه فراهم کرد. این نمایشهای پراحساس دقیقاً در زمانی اجرا شد که دولت برای توجیه سیاستهای جنگطلبانه خود به یک شوک داخلی قدرتمند احتیاج داشت. ایجاد اتمسفر رعب و وحشت در یک محفل نخبگانی، بهترین راهکار برای خاموش کردن صدای منتقدان و اتحاد دوباره پایگاه رای متزلزل ترامپ بود.
ابهامات در پرونده ضارب
کول توماس آلن، ضارب این حادثه در رزومه خود مهندسی کامپیوتر و تدریس را در کارنامه دارد. او که به عنوان معلم ماه شناخته میشد، هیچ سابقه خشونتآمیزی در پرونده خود نداشته و زندگی کاملاً آکادمیک و آرامی را سپری میکرد. چنین تضاد عمیقی میان پیشینه حرفهای و اقدام متهورانه شب گذشته، موردی مشکوک است که نمیتوان از کنار آن به راحتی عبور کرد.
کمک مالی ناچیز او به کمپین کامالا هریس، کاندیدای دموکراتها در سال ۲۰۲۴ هم البته میتواند پوشش مناسبی برای انتساب این حمله به جریانهای مخالف و دموکراتها فراهم آورد. پلیس واشنگتن اگرچه انگیزه او را نامعلوم میخواند، اما سوابق لینکدین او نشاندهنده فردی منضبط است که به ندرت ریسکهای بزرگ انجام میدهد.
بازداشت آلن بدون شلیک حتی یک گلوله از سوی تکتیراندازهای مستقر در هتل، یکی از عجیبترین بخشهای این درام پلیسی محسوب میشود. رئیس پلیس واشنگتن در این خصوص تایید کرده که ضارب مسلح به چندین سلاح، در کمال سلامت و بدون مقاومت بازداشت و به بیمارستان منتقل شده است. این پایان آرام برای یک حمله مسلحانه در قلب واشنگتن حتی در فیلمهای هالیوودی هم غیرقابل پذیرش است!
فرار رو به جلو در سایه باروت
ترامپ در نشست خبری کاخ سفید که پس از این حادثه برگزار شد با تقلیل ماجرا به اقدام یک «فرد دیوانه»، سعی کرد تمام توجهات را به سمت شجاعت شخصی خود و نیاز به اقتدار بیشتر معطوف کند. این استراتژی فرار رو به جلو، فرصتی طلایی برای او ایجاد کرد تا از پاسخگویی به انتقادات داخلی درباره تجاوز غیرقانونی به ایران بگریزد.
آنچه که پس از این حادثه در ذهنها متبادر میشود این است که سقوط محبوبیت ترامپ در نظرسنجیها به دلیل سیاستهای تهاجمی، تیم او را به سمت استفاده از فرمول قدیمی ایجاد بحران مصنوعی سوق داده است. این تیراندازی دقیقاً در لحظهای رخ داد که موج اعتراضات به هزینههای جنگ و تجاوزات نظامی دولت در حال فراگیر شدن بود. تبدیل شدن رئیسجمهور به یک هدف زنده، حس ترحم و حمایت ملی را میتواند برانگیزد و به صورت موقت چالشهای عمیق دولت را به حاشیه براند، ایدهای که قطعا از آن نهایت بهرهبرداری را خواهد کرد تا درباره کارنامه ریاست جمهوری خود در مقابل افکار عمومی پاسخگو نباشد.
نظر شما