کیهان پرونده مهران مدیری را بست

مهران مدیری با کارهای اخیرش به ویژه فیلم «ساعت ۶ صبح» و سریال «قهوه پدری» نشان داد که هم با نبض جامعه فاصله گرفته و هم قدرت خلق طنز و کمدی را از دست داده است. به همین دلیل از «شیش ماهه» هم توقع چندانی نمی‌رفت و می‌دانستیم از هنرمندی که مدت‌هاست تمام شده- نه حرف تازه‌ای برای گفتن دارد و نه خلاقیتی در او مانده- نباید انتظار ساخت یک سریال خوب را داشت.

شخصیت‌های سریال، نه نمایندگان صنف یا طبقه‌ای شناسنامه‌دار در جامعه، بلکه موجوداتی انتزاعی از طبقه نوکیسه و مرفه هستند که دغدغه‌های‌شان در سایه خانه‌های مجلل، پوشش‌های پرزرق‌وبرق و اکسسوری‌های گران‌قیمت رنگ می‌بازد. فیلمنامه سریال از حفره‌های منطقی عمیقی رنج می‌برد. شخصیت‌ها گویی در خلأ حرکت می‌کنند؛ کنش‌های آنها فاقد علیت دراماتیک است و تصمیمات‌شان نه از دل پیرنگ، بلکه از سر ضرورت پر کردن زمان اپیزود صادر می‌شود.

البته نمی‌توان منکر شد که «شیش ماهه» از «قهوه پدری» و «ساعت 6 صبح» قابل تحمل‌تر است و حداقل، ریتم و فضای چشم‌نوازتری دارد. این هم دور از انصاف است که این سریال را از خیلی آثار طنزآمیز اخیر تلویزیون بهتر ندانیم. اما اگر همین امروز آثاری مثل «پاورچین» و «شب‌های برره» را برای بار چندم ببینیم، در مقایسه با «شیش ماهه» هم بیشتر می‌خندانند و سرگرم می‌کنند و هم به‌روزتر هستند و نکات طعنه‌زننده بیشتری به مسائل روز جامعه دارند.

متأسفانه افرادی چون مهران مدیری و برادران قاسم‌خانی (پیمان و مهراب) که روزگاری تیم قدرتمندی بودند و ناخدایان طنازی در ایران به حساب می‌آمدند، به خاطر جابه‌جایی طبقه اجتماعی و تغییر در سبک زندگی و گرایش به حواشی بیهوده و زمین‌زننده، زمین خورده‌اند و نای بلند شدن ندارند! به همین خاطر هم کارهایشان دیگر رنگ و بوی سابق را ندارد و هر فعالیت آنها یک شکست جدید محسوب می‌شود. چونکه نگاهشان به کار هنری، بیزینس و بساز و بفروشی شده است!

این رویکرد در فرم آثار اینان عیان است. مثلا در همین «شیش ماهه» قاب‌ها و شات‌ها از خلاقیت و ظرافت دور هستند و خنثی، ایستا و تصنعی به نظر می‌رسند؛ زیبایی‌شناسی و فضاسازی بصری کار، تنها وابسته به لوکیشن پرآلایش از تجملات و بانوان پرآرایش است. به خاطر دور بودن از متن مردم، مدیری توان خلق تصویر زیبا در طبقه متوسط را ندارد. حرکت دوربین طوری سرد و سخت است که انگار کارگردان، خواسته فقط کاری را به سر برساند و دستمزد کلانش را بگیرد و برود!

«شیش ماهه» هم در مسیر رو به زوال سازنده‌اش، فقط یک ناکامی جدید در کارنامه او به حساب می‌آید. سریالی یک بار مصرف و با حداقل موقعیت کمیک و بدون خلاقیت و شگفتانه است! تقریبا همه آثار مدیری، در قسمت‌های اول سرد و نچسب بوده‌اند، اما بعد از چند قسمت، راه می‌افتادند و گرم می‌شدند. «شیش ماهه» اما اصلا راه نیفتاد و تا آخر، لوس و بی‌مزه پیش رفت؛ درواقع پس رفت!