ماجرای شکایت ایران خودرو به جهت محدود کردن خودروهای وارداتی مناطق آزاد

البته این نخستین بار نیست که امیدها برای افزایش رقابت در بازار خودرو و شکستن انحصار، در نطفه خفه می‌شوند. یک روز واردات خودرو به کلی ممنوع می‌شود، روز دیگر تعرفه‌های گمرک چندین برابر می‌شود‌ و امروز هم مسیر استفاده از خودروهای مناطق آزاد محدودتر می‌شود. گویی هر عاملی که بتواند بساط رانت، امتیازخواهی و انحصار را اندکی متزلزل کند، با سرعتی وصف نشدنی از میدان کنار زده می‌شود.

سال‌هاست کمبود منابع ارزی، مهم‌ترین توجیه برای جلوگیری از واردات خودرو عنوان می‌شود، اما همین استدلال درباره واردات قطعات خودرو که سالانه میلیاردها دلار ارز مصرف می‌کند، کمتر شنیده می‌شود و هیچکس به این سوال پاسخ نمی‌دهد که اگر مسئله کمبود ارز است، چرا تخصیص ارز به واردات قطعات قابل قبول است اما واردات خودرو نه؟

واقعیت این است که صنعت خودروی ایران، با وجود دهه‌ها حمایت بی‌قیدوشرط، دیوارهای بلند تعرفه‌ای، امتیازهای انحصاری و بازار تضمین‌شده، هنوز نتوانسته محصولی درخور استانداردهای جهانی از حیث کیفیت، ایمنی و قیمت عرضه کند و عملا به یک پروژه ملی شکست خورده تبدیل شده و این چرخه معیوب نه‌تنها به فرسایش اعتماد عمومی نسبت به خودروسازان انجامیده، بلکه تصویری مخدوش از توان تولید داخلی نیز در ذهن جامعه ایجاد کرده است؛ تا جایی که حتی بسیاری از تولیدکنندگان باکیفیت ایرانی نیز زیر سایه این ناکارآمدی قضاوت می‌شوند و هر اراده‌ای که جلوی این مسیر قرار بگیرد توسط مافیا در کمترین زمان ممکن ذبح می‌شود.