ربودن دختر ۱۲ ساله ایرانی در مسیر مدرسه و قاچاق به افغانستان/ ویدئو
ناپدید شدن دختربچه‌ای ۱۲ ساله در مسیر مدرسه، پرونده‌ای جنایی را رقم زد که با ورود کارآگاهان پلیس آگاهی، ابعاد تازه‌ای پیدا کرد؛ پرونده‌ای که سرنخ‌های اولیه آن از میان دوستان نزدیک دختر نوجوان به دست آمد و تحقیقات را به مسیری غیرمنتظره کشاند.
سرهنگ محمد گروسی، از کارآگاهان باسابقه پلیس ایران و رئیس پیشین اداره آدم‌ربایی و فقدان پلیس آگاهی تهران، در روایت این پرونده توضیح داد که ناپدید شدن این دختر ۱۲ ساله، یکی از پرونده‌های مهمی بود که در زمان خود بازتاب زیادی داشت.
به گفته او، زمانی که مشخص شد این دختر نه به مدرسه رفته و نه به خانه بازگشته است، رسیدگی به پرونده در دستور کار پلیس قرار گرفت. با توجه به اهمیت موضوع و نگرانی درباره سرنوشت این کودک، پرونده به یکی از افسران توانمند سپرده شد و گروسی نیز شخصاً برای کمک به روند تحقیقات وارد عمل شد.
بررسی آخرین مسیرهای رفت‌وآمد دختر نوجوان
گروسی درباره شیوه آغاز تحقیقات توضیح داد که در پرونده‌های فقدانی، یکی از نخستین اقدامات پلیس، بررسی آخرین محل مشاهده فرد گمشده، شناسایی افرادی است که آخرین بار با او ارتباط داشته‌اند و بررسی تماس‌های تلفنی و ارتباطات اخیر اوست.
در همین راستا، مأموران ابتدا به مدرسه دختر مراجعه کردند، اما مشخص شد که او در آن روز اصلاً به مدرسه نرفته است. بررسی‌های بعدی در خانواده نیز اطلاعات روشنی درباره سرنوشت دختر در اختیار کارآگاهان قرار نداد.
به گفته این کارآگاه باسابقه، در ادامه تحقیقات مشخص شد که اطلاعات موجود برای یافتن دختر کافی نیست و لازم است تمرکز بیشتری بر دوستان و اطرافیان او صورت بگیرد.
دو دوست نزدیک، سرنخ مهم پرونده را فاش کردند
کارآگاهان در جریان تحقیقات توانستند دو نفر از دوستان نزدیک دختر نوجوان را شناسایی کنند. این دوستی‌ها از آن جهت اهمیت داشت که نوجوانان گاهی موضوعاتی را با دوستان صمیمی خود در میان می‌گذارند که ممکن است خانواده‌هایشان از آنها اطلاعی نداشته باشند.
بررسی اظهارات این دو دوست، پلیس را به پسری از اتباع افغانستان رساند که همراه پدر، برادر و تعدادی از اعضای خانواده‌اش به ایران آمده و در یک ساختمان نیمه‌کاره مشغول کار بودند.
بر اساس روایت گروسی، این پسر از جمله افرادی بود که دوستان دختر درباره ارتباط او با نوجوان گمشده صحبت کرده بودند. بررسی‌های بعدی نشان داد که او از زمان ناپدید شدن دختر دیگر در محل کار خود ظاهر نشده است؛ موضوعی که به یکی از سرنخ‌های مهم تحقیقات تبدیل شد.
انکار خانواده و اعتراف برادر مظنون
در ادامه تحقیقات، مأموران سراغ برادر این پسر رفتند. گروسی در روایت خود از فردی به نام «نظیر» یاد کرد که در جریان پرس‌وجوهای اولیه، اطلاعات روشنی درباره ماجرا ارائه نکرد و گفته می‌شد خانواده تلاش داشتند از موضوع اظهار بی‌اطلاعی کنند.
با ادامه تحقیقات و انجام بازجویی‌های فنی در پلیس آگاهی، برادر پسر موردنظر سرانجام به موضوعی اشاره کرد که مسیر پرونده را روشن‌تر کرد.
به گفته گروسی، این فرد اعتراف کرد که برادرش با دختر نوجوان ارتباط دوستانه و عاطفی پیدا کرده بود و هر دو به مشهد رفته بودند. طبق این اظهارات، آنها قصد داشتند از طریق مسیرهای کوهستانی وارد افغانستان شوند.
این بخش از روایت، یکی از مهم‌ترین نقاط پرونده بود؛ زیرا تحقیقات درباره ناپدید شدن دختر ۱۲ ساله را از بررسی‌های اولیه به سمت پیگیری ارتباطات او و احتمال خروج از کشور سوق داد.
پرونده‌ای با ابعاد جنایی و اجتماعی
این پرونده در گفت‌وگویی با حضور سرهنگ محمد گروسی و دکتر زهره عزیزی، دبیر انجمن روان‌شناسی اجتماعی ایران، مطرح شده است؛ گفت‌وگویی که در آن، علاوه بر روند تحقیقات پلیسی، ضرورت توجه به ابعاد روان‌شناختی و اجتماعی چنین اتفاقاتی نیز مورد تأکید قرار می‌گیرد.
با این حال، در روایت ارائه‌شده از این پرونده، جزئیات نهایی درباره سرنوشت دختر نوجوان، نتیجه پیگیری مسیر احتمالی خروج از کشور و سرانجام پرونده به‌طور کامل بیان نشده است و برای اعلام نتیجه قطعی، به اطلاعات تکمیلی و تأییدشده نیاز است.
نظر شما