این بازیگر زن معروف بخاطر اجدادش اخراج شد

نتفلیکس روز ۱۰ شهریور ۱۴۰۵ اعلام کرد که این بازیگر به دلیل جنجال‌های اخیر پیرامون گذشته جدش، از ادامه همکاری در سریال پزشکی «کد تروما: قهرمانان در محل حادثه» کنار گذاشته شده است.

این ماجرا زمانی جرقه خورد که ها یانگ در یک برنامه تلویزیونی، با افتخار از چهار نسل پزشک در خانواده‌اش سخن گفت و به جدی اشاره کرد که نه تنها پزشکی غربی را در ژاپن آموخته بود، بلکه امپراتور گوجونگ را نیز درمان کرده بود. اما کاربران اینترنتی که به «بازرسان سایبری» شهره‌اند، به سرعت دست به کار شدند و دریافتند که این «جدِ افتخارآفرین»، در دوران استعمار ژاپن (۱۹۱۰-۱۹۴۵) از همکاران حکومت استعماری بوده است. سیل انتقادات و برچسب «چینیلپا» (همکار ژاپن و خائن) به سمت او روانه شد تا جایی که او مجبور به انتشار نامه‌ای دست‌نویس و عذرخواهی عمومی شد.

«چینیلپا»؛ زخمی که سر باز می‌کند

واژه «چینیلپا» در کره جنوبی فراتر از یک توصیف تاریخی است؛ این کلمه‌ای است که بار عاطفی و سیاسی سنگینی دارد. این اصطلاح به کسانی اشاره دارد که در طول ۳۵ سال اشغال کره توسط ژاپن، با حکومت استعماری همکاری کردند. در سال ۲۰۰۹، مرکز حقیقت تاریخی و عدالت کره جنوبی فهرستی از ۴۳۸۹ نفر را به عنوان همکاران ژاپن منتشر کرد. اگرچه نام جد ها یانگ در این لیست نبود، اما شواهد تاریخی از عضویت او در کمیته‌های هوادار ژاپن و حتی ادعای «ژاپنی بودن» در مصاحبه‌های قدیمی، برای فروپاشی اعتبار نوه‌اش کافی بود.

چرا این گذشته نمی‌گذرد؟

پرسش اینجاست: چرا موضوعی مربوط به بیش از یک قرن پیش، تا این حد جامعه مدرن کره را ملتهب می‌کند؟ پاسخ در «عدالت محقق نشده» نهفته است. پس از آزادی کره در سال ۱۹۴۵، تلاش‌های اولیه برای مجازات همکاران استعماری به دلیل فشارهای سیاسی به سرعت شکست خورد. از هزاران مظنون، تعداد انگشت‌شماری محاکمه شدند و قانون مجازات همکاری با ژاپن در سال ۱۹۵۱ عملا کنار گذاشته شد.

این خلاء حقوقی باعث شد در حافظه جمعی جامعه این باور شکل بگیرد که همکاران ژاپن نه تنها مجازات نشدند، بلکه ثروت و موقعیت خود را در ساختار جدید کره تثبیت کردند. در مقابل، بسیاری از فعالان جنبش استقلال در فقر و گمنامی ماندند. این دوگانگی، «چینیلپا» را به نمادی از بی‌عدالتی تبدیل کرد؛ موضوعی که حالا با نسل‌های بعد گره خورده است.

ثروتِ آلوده و مسئولیت اخلاقی

امروز، بحث تنها بر سر «حافظه تاریخی» نیست، بلکه پای «ثروت» نیز در میان است. دولت کره جنوبی اخیرا برنامه‌ای برای شناسایی و بازپس‌گیری اموالی که در دوره استعمار به دست آمده بود، آغاز کرده است. در این چارچوب، برخی نمایندگان پارلمان حتی خواستار بررسی دارایی‌های خانواده ها یانگ شده‌اند.

این پرونده یک دوراهی اخلاقی سخت ایجاد کرده است: آیا فرزندان مسئول اعمال اجدادشان هستند؟ قانون اساسی کره جنوبی حق دارد که بگوید «خیر»؛ هیچ شهروندی نباید به خاطر اعمال بستگانش تنبیه شود. اما در ساحت اجتماع، ماجرا متفاوت است. برای جامعه کره، مسئله «موروثی بودن امتیازات» است؛ اینکه آیا ثروت، شهرت یا جایگاهی که امروز فرد از آن برخوردار است، ریشه در خشونتی تاریخی علیه ملت داشته است یا خیر؟