بازیگر مشهور ۱۳ دقیقه ایستاده تشویق شد و اشک ریخت
جشنواره فیلم ونیز امسال شاهد یکی از تأثیرگذارترین لحظات خود بود؛ جایی که جان مالکوویچ، بازیگر کهنهکار و صاحبسبک آمریکایی، در برابر تشویق ممتد ۱۳ دقیقهای تماشاگران برای فیلم جدیدش، نتوانست بغض خود را پنهان کند و اشک از چشمانش جاری شد.
به این استقبال طوفانی که در تالارهای ونیز کمسابقه است، این اثر جدید را از همین حالا به یکی از مدعیان اصلی فصل جوایز تبدیل کرده است.
ترکیب برنده مکدونا
فیلم جدید مارتین مکدونا، کارگردان خوشنام و مؤلف، یک کمدی سیاه و تریلر اکشن است که بار دیگر توانایی او در ترکیب خشونت و طنز تلخ را به رخ میکشد. مالکوویچ ۷۲ ساله در این فیلم با همراهی سم راکول، استیو بوشمی، تام ویتس و پارکر پوزی، به ایفای نقش میپردازد.
داستان در سال ۱۹۷۳ روایت میشود؛ در روزهای پرالتهاب پیش از کودتای شیلی علیه دولت سالوادور آلنده. جایی که دو مأمور سیا (با بازی مالکوویچ و راکول) به مأموریتی در جزیره ایستر فرستاده میشوند. لحظات طنز فیلم، بهویژه سکانس شکایت شخصیت مالکوویچ از «پنیر»، در میان فضای تیره و سیاسی داستان، به یکی از نقاط قوت فیلمنامه تبدیل شده است که توانست در طول نمایش فیلم، خنده و تشویق حضار را به همراه داشته باشد.
سایه اسکار بر سر لیدو
پیشینه درخشان مارتین مکدونا در جشنواره ونیز، انتظارات را به شدت بالا برده است. آثار قبلی او، «سه بیلبورد خارج از ابینگ، میزوری» و «بنشیهای اینیشرین»، هر دو نخستینبار در ونیز اکران شدند و مسیر همواری را تا جوایز اسکار طی کردند. با توجه به سابقه موفقیتهای اسکاری بازیگران این فیلمها، حالا تحلیلگران سینمایی معتقدند «نه اسب وحشی» نیز پتانسیل بالایی برای تکرار این موفقیت در شاخههای اصلی بازیگری و فیلمنامه دارد.
پایان شایعات؛ مالکوویچ به خانه نمیرود
یکی از حواشی پررنگ حضور مالکوویچ در ونیز، پرسشهای مکرر درباره شایعات بازنشستگی او از هالیوود بود. این بازیگر با رد قاطعانه این گمانهزنیها، با لحنی متواضعانه تأکید کرد که سینما تمام زندگی اوست و تا زمانی که فرصت داشته باشد، به کار ادامه خواهد داد.
مالکوویچ با فروتنی در برابر پیشبینیهای اسکار، گفت که خود را در رقابت با همکارانش نمیبیند و معتقد است مهمتر از جایزه، خودِ اثر است؛ چرا که به باور او، «نه اسب وحشی» مجموعهای از بهترینهای عرصه سینما را گرد هم آورده است.
فرصتی برای ماندگاری
تشویق ۱۳ دقیقهای در ونیز، تنها یک نمایش احساسی نبود؛ بلکه پیامی بود به صنعت سینما که «نه اسب وحشی» فراتر از یک فیلم سرگرمکننده، اثری با قدرتِ ماندگاری است. حالا با گذشت از این ایستگاه جشنوارهای، باید دید آیا مکدونا میتواند این شور و اشتیاق را تا شب اسکار زنده نگه دارد یا خیر. در دنیای بیرحمِ رقابتهای سینمایی، واکنشهای اولیه در ونیز اغلب سرنوشت فیلمها را تغییر میدهد و «نه اسب وحشی» به نظر میرسد بهترین شروع ممکن را داشته است.
نظر شما