تنها صدایی که از سهراب سپهری باقی مانده است
سهراب سپهری، نقاش و شاعری که سالها جهان را از پشت پردهای از خلوت، سکوت و انزوایی خودخواسته تماشا میکرد، در دوران حیاتش اهل هیاهو، مصاحبههای مرسوم رادیویی یا حضور در برابر دوربینها نبود.
همین پرهیز مداوم، سالها نام او را با رازآلودگی پیوند زده بود؛ تا جایی که پس از درگذشت زودهنگامش در اردیبهشت ۱۳۵۹، باور عمومی بر این بود که جز دستنوشتهها و بومهای نقاشی، هیچ رد صوتی مستقلی از او به یادگار نمانده است.
با این حال، انتشار یک فایل صوتی کوتاه و چنددقیقهای (که به شکل اتفاقی در یک گفتگوی خانوادگی ضبط شده) این فرضیه را تغییر داد. در این تکصدای باقیمانده، سهراب نه در قامت یک سخنور رسمی، بلکه با لحنی بسیار خودمانی، متواضع و آمیخته با طمأنینهای شرقی سخن میگوید. او درباره نگاهش به زندگی شخصی و مواجهه انسان با جهان پیرامون صحبت میکند؛ لحنی بیپیرایه و خاکی که بیش از هر چیز، بازتاب مستقیم جهان شعری او در آثارش است.
برای پژوهشگران و شیفتگان ادبیات معاصر، این صدای چنددقیقهای تنها یک سند تاریخی صوتی نیست؛ دریچهای نادر و زنده است به زیست مردی که میخواست «به سراغش اگر میآییم، نرم و آهسته بیاییم»؛ سندی که نشان میدهد لحن کلام سهراب نیز درست مانند نقاشیها و شعرهایش، سرشار از سکوت، شفافیت و بیپیرایگی بود.
نظر شما